Restauracja Arken – Bådehavnen 21, Køge, Dania

Restauracja Arken („Arka”) znajduje się w Danii, w miejscowości Køge – około 80 km na południe od Kopenhagi. Jest położona wewnątrz mariny, nad samym brzegiem morza. Specjalizuje się w daniach z ryb i owoców morza, chociaż można też zjeść coś z innej półki. Z zewnątrz nie wygląda imponująco – dość podobnie do portowych baraków, jest natomiast czysto i schludnie. Jej jakość nie bierze się z pięknych wnętrz, ale dobrej kuchni. Nie epatuje przy tym podawaniem chrobotka reniferowego i jadalnej ziemi tylko dobrymi składnikami.

Wystrój i obsługa

Wnętrze jest ozdobione elementami nawiązującymi do morza i żeglarstwa. Nie ma tam długich, białych obrusów i pięknych krzeseł. Proste stoliki, drewno, ale czysto i nie jest tandetnie. Nie ma mowy o zakurzonych gadżetach zdobniczych. W środku jest piętro, na które wchodzi się po drewnianych schodach, a w sezonie także stoliki pod namiotem na dworze w otoczeniu zieleni i wielkiej ściany będącej stojakiem na butelki wina.

Obsługa jest sprawna, nasz kelner – młody chłopak -był dobrze poinformowany, odpowiednio czujny i jednoczśnie absolutnie nie zestresowany.

 

Restauracja Arken, Køge

Restauracja Arken, Køge

Zupa rybna z owocami morza i szafranem

Zupa ta występowała w dwóch wersjach – małej i dużej. To, co widać na zdjęciu to wersja mała – miska miała z 15 cm średnicy… ciekaw jestem jaka jest duża.

Już na pierwszy rzut oka widać, że jest to danie pierwszej klasy. Zupa była kremowa, ale o absolutnie gładkiej, aksamitnej konsystencji, na pewno była przecierana. Delikatny smak, wcale nie dominujący rybą, bulionowo-śmietanowy.

To, co znajdowało się w zupie zasługuje na osobne peany – nie było to kilka przypadkowych kawałków z mrożonki „owoce morza”, ale świeże składniki i bardzo różnorodne. Ryba występowała w postaci kawałków białego mięsa o zwartej strukturze, do tego duże krewetki, rak, szczypce kraba. Osobną kategorię stanowiły małże – omułki, mniejsze i bardziej okrągłe, których nazwy nie znam oraz okładniczki, których skorupy dobrze znałem, ale nigdy nie miałem okazji spróbować. Trzeba się trochę przełamać, bo przypominają długiego, grubego robaka… Spodziewałem się, że mogą być gumowe, ale nic z tego.. mięciutkie i pyszne. Wszystkie składniki, bez wyjątku, były wyśmienite.

Do dania podany był odpowiedni zestaw narzędzi – widelczyk do wyciągania mięsa i narzędzie do kruszenia kraba. Absolutnie rzecz, którą trzeba tam spróbować.

Restauracja Arken, Køge- zupa rybna z szafranem

Restauracja Arken, Køge- zupa rybna z szafranem

Talerz dnia

W porze lunchu (frokost) w Danii podaje się często zestaw przekąsek – na ciepło i na zimno z pieczywem. Głównym posiłkiem jest kolacja, lunch jest lżejszy i często też jest w postaci kanapek.

Zawartość takiego menu się często zmienia – w zależności od fantazji kucharza  i dostępnych sezonowych produktów.

Tutaj się trafiły wędliny (chorizo, salami), pesto bazyliowe, sałatka z łososia, pulled pork zawinięte w ciasto filo, jajko przepiórcze i pulpet (frikadelle) z ogórkami – zwróćcie uwagę na piękne, dekoracyjne plastry kalafiora, który wyglądał jak zrobiony z papieru.

Wszystkie składniki były smaczne, najlepsza sałatka łososiowa, wszystkie surowce bardzo dobrej jakości

Restauracja Arken, Køge - dagens frokostplatte

Restauracja Arken, Køge – dagens frokostplatte

Łosoś wędzony na ciepło z chrupiąca sałatą

Nazwa oddaje dobre proporcje – gruby kawałek łososia miał ok. 100g, może trochę wiecej. Łosoś jest przygotowywany we własnej wędzarni w restauracji. Ryba to piękny kawałek fileta w przeciwieństwie do skrawków gorszej jakości, które często upycha się do sałatek. Do tego mieszanka świeżych sałat i ziołowy dressing.

Restauracja Arken, Køge - sałatka z wędzonym łososiem

Restauracja Arken, Køge – sałatka z wędzonym łososiem

Stjerneskud (czyli spadająca gwiazda)

To 100% duńskiej klasyki. Jest to w zasadzie otwarta kanapka, której podstawowym składnikiem jest smażona flądra, krewetki i sos. Zawsze jest to duże danie – tu było podane na podsmażonej grzance (nie widać na zdjęciu, jest pod spodem), świeżutkie flądry, dobrze usmażone, nie za tłusto. Do tego już wspomniany wczesniej łosoś z restauracyjnej wędzarni i duża garść krewetek koktajlowych. Ja na te krewetki zawsze krzywo patrzę, bo zazwyczaj są gumowe i wodniste, ale… te były po prostu świeże (i na dodatek ręcznie obierane), pelne smaku i zapachu – cudo ! Całość uzupełniona większymi krewetkami, kawiorem, sałatą i marynowaną i świeżą cebulą. Dołączony sos to tysiąca wysp. Jak jeść klasyki – to w takim, luksusowym wydaniu !

Restauracja Arken, Køge - stjerneskud

Restauracja Arken, Køge – stjerneskud

Creme brulee z lodem i puf

Wzorcowy creme brulee, o idealnej, gładkiej (ale nie żelatynowej) konsystencji, z ziarenkami wanilii, chrupiąca skorupka…. mmm…. Lody są również wytwarzane na miejscu – ten był waniliowy, z dodatkiem czekolady o sosu z kwaskowych owoców leśnych.

A teraz…. puf ! Nie wiem jak to się po polsku nazywa (widać takie żółtawe grudki na talerzu, było też wewnątrz loda) – wynaleziono to w USA i jest to masa cukrowa, w którą pod ciśnieniem wtłacza się dwutlenek węgla. Po wzięciu do ust zaczyna się rozpuszczać i trzeszczeć, strzelać (robić „puf !”). Znajduje się to też w niektórych słodyczach dla dzieci. Bardzo efektowne, chociaż ja myślałem, że oszaleję – czułem wewnątrz czaszki jak mi strzela.

Miałem okazję spróbować również innych lodów i sorbetów, z których pomarańczowy (zawierający również skórkę) był wybitny !

Restauracja Arken, Køge - creme brulee z lodem i puf

Restauracja Arken, Køge – creme brulee z lodem i puf

 

Jedzeniu towarzyszą widoki z okna takie jak ten poniżej. Słońce było nisko i część wody miała złoty kolor, a część niebieski… Daleko w tle widać most do Szwecji

Restauracja Arken, Køge - widok z okna o zachodzie słońca

Restauracja Arken, Køge – widok z okna o zachodzie słońca

Przed wejściem jeszcze jeden piękny dodatek – część terenu jest wysypana muszlami ostryg, świadczących o powodzeniu tego dania w Arken… Bardzo dobrze pasują kolorem, kształtem, formą do całego otoczenia.

Restauracja Arken, Køge - "dywanik" ze skorup ostryg

Restauracja Arken, Køge – „dywanik” ze skorup ostryg

Jeśli będziecie w pobliżu to warto tam zajrzeć – to kwintesencja skandynawskiej gastronomii – prostota, miłość do dobrej jakości składników, wysoka technika kuchenna.

Jesienią była specjalna oferta  bufetu „jedz ile możesz” – dość droga, ale dla miłośników ryb i owców morza to coś w rodzaju raju, a może raczej Valhalli… Zobaczcie sami:

Poznańskie Targi Piwne 2016

Poznańskie Targi Piwne 2016 to trzecia edycja tej imprezy, na której byłem. W porównaniu z zeszłym rokiem impreza nabrała rozmachu. W tym roku targi zajmowały większą przestrzeń, nie tylko ze względu na ilość stoisk. Widać też, że organizatorzy wyciągnęli wnioski i zmienili układ sali – pojawiło się dużo więcej ławek i stołów, co dało większy komfort odwiedzającym. Całą imprezę uważam za bardzo udaną. Nowością były stoiska dla browarników – z artykułami i sprzętem do warzenia i rozlewania piwa. Organizatorzy zrezygnowali na dobre z giełdy birofilskiej.

Poznańskie Targi Piwne 2016

Poznańskie Targi Piwne 2016

Na scenie pojawiały się ciekawe prezentacje, ja trafiłem na Grzegorza Sołtysika i przemyślenia pt. „CZY KAŻDE PIWO MUSI URYWAĆ DUPĘ?”. Pod tym prowokacyjnym, kopyrowym tytułem kryły się niby oczywiste, ale ciekawe obserwacje o tym czy każde piwo smakuje zawsze tak samo i każdemu.

Poznańskie Targi Piwne 2016

Poznańskie Targi Piwne 2016

W sekcji nie-piwnej pojawiły się ciekawe stoiska – placki, serki, oprócz tego  była sekcja jedzeniowa z daniami na ciepło i na zimno

Poznańskie Targi Piwne 2016

Poznańskie Targi Piwne 2016

Sekcja na zewnątrz była wyposażona dodatkowo w namiot z ławkami i ze stołami. Pogoda nie dopisywała – było naprawdę zimno i niewiele osób zdecydowało się jeść na dworze

sekcja jedzeniowa

sekcja jedzeniowa

sekcja jedzeniowa

sekcja jedzeniowa

Oferta była bogata – od pizzy z pieca opalanego drewnem, przez langosze, różne burgery do hummusu, pity. Przy części stoisk trzeba było czekać nawet pół godziny.

Pitu Pita

Pitu Pita

Ja zdecydowałem się na pitę z wołowiną, szynką parmeńską, suszonymi pomidorami, sałatą… Była całkiem dobra, chociaż po takim zestawie składników spodziewałem się trochę większej różnorodności smaków.

Same stoiska browarów starały się o atrakcyjną oprawę – tak jak kaszubski browar z Szymbarku, czy „beer-truck” browaru z Pucka (zdjęcie niżej)

Poznańskie Targi Piwne 2016 - Kaszebsko Koruna

Poznańskie Targi Piwne 2016 – Kaszebsko Koruna

Udało mi się spróbować pięciu piw, nie silę się na profesjonalne recenzje.

Pierwsze było Polish Dark Ale z browaru Largus – ciemne, o korzennym , „ziemistym” smaku i niezbyt mocnej goryczce, w zapachu głównie słodowe – dość oryginalne, jak dla mnie trochę mało chmielowe.

Poznańskie Targi Piwne 2016 - browar Largus, Ostroróg (Wielkopolska)

Poznańskie Targi Piwne 2016 – browar Largus, Ostroróg (Wielkopolska)

Następnym piwem było Złodziejskie z browaru Puck – APA z czerwonym pieprzem. To było zdecydowanie najciekawsze ze wszystkich moich degustacji. Czerwony pieprz był wyczuwalny w zapachu, piwo było lekko kwaśne i bardzo aromatyczne, z zachowaniem goryczki.

browar Spółdzielczy Puck

browar Spółdzielczy Puck

 browar Spółdzielczy Puck

browar Spółdzielczy Puck

Degustowałem jeszcze piwo z browaru okrętowego, które nie pozostawiło żadnych wrażeń smakowo-zapachowych, nie potrafię go opisać.

browar okrętowy

browar okrętowy

Spróbowałem jeszcze barley wine z browaru Podgórz – wzorowy smak i aromat, jakiego można się spodziewać po tym stylu. Na koniec jeszcze mała porcja Pszenicznego blond z rabarbarem i truskawką z browaru Maryensztadt. Piwo to zdobyło jedną z nagród w konkursie poprzedniego dnia. Ciekawy zapach pochodził od rabarbaru, natomiast piwo jako całość było dla mnie trochę za mało wyraziste.

Ponieważ na miejscu nie mogłem więcej spróbować kupiłem parę butelek na wynos, które opiszę po spróbowaniu.

Poznańskie Targi piwne edycja 2016  okazały się udaną imprezą – z dużym wyborem piwa i zakąsek. Wyróżniała się dobra organizacja sali i ciekawe stoiska dla browarników, a także darmowe alkomaty. Mam nadzieję, że tegoroczna udana edycja spowoduje jeszcze lepszą za rok. Do zobaczenia !

Racja armii australijskiej menu G (2013)

Racja armii australijskiej (CR1M) jest to zestaw przeznaczony na 24 godziny i jak do tej pory chyba najbogatszy z testowanych (zawiera 39 elementów). Wszystko jest upakowane w ciasną paczkę o wielkości amerykańskiej MRE, tylko grubsze. Takie pakowanie ma pewne konsekwencje, o których poniżej. Dodatkowo na torbie znajduje się ostrzeżenie, że zawiera różne alergeny – krótko mówiąc – dla zdrowych, normalnych żołnierzy.

Znakomita większość elementów jest wyprodukowana w Nowej Zelandii, co było dla mnie dziwne, ale jak mi wyjaśnił kolega z Australii – te dwa kraje są mocno powiązane, a armie korzystają z wzajemnych zasobów.

Zapraszam na recenzję racji armii australijskiej menu G, której zrobienie zajęło mi dwa tygodnie…

Racja armii australijskiej menu G

Racja armii australijskiej menu G

zawartość:

  • wołowina w sosie
  • kurczak po włosku
  • makaron curry
  • biszkopty
  • ser topiony cheddar
  • ciastko owocowe
  • gruszki w syropie
  • batony zbożowe o smaku morelowym
  • cukierki czekoladowe
  • czekolada
  • zupa grochowa z szynką
  • mleko skondensowane słodzone
  • marmolada w tubce
  • ekstrakt drożdżowy
  • pasta czekoladowa w tubce
  • suszona wołowina – przekąska
  • napój czekoladowy
  • napój izotoniczny – tropikalny
  • cukierki miętowe

akcesoria:

  • łyżka
  • FRED – Field Ration Eating Device – otwieraczo-łyżeczka
  • zapałki
  • gąbka do mycia naczyń
  • torebka z zamknięciem
  • herbata (torebki)
  • kawa rozpuszczalna
  • guma do żucia, bez cukru o smaku limonki i cytryny
  • sól i pieprz
  • cukier
  • keczup
  • serwetka/papier toaletowy
Racja armii australijskiej menu G - śniadanie

Racja armii australijskiej menu G – śniadanie

śniadanie:

  • makaron curry
  • krakersy
  • marmolada
  • ekstrakt drożdżowy
  • czekolada
  • kawa
  • ciastko owocowe

Makaron jest normalną „zupką chińską”, więc poradziłem sobie z przygotowaniem mimo braku instrukcji obsługi. W smaku jest znośny, nie jest pikantny (mimo, że curry), trochę w smaku czuć było starzenie. Krakersy były kompletnie połamane, co jest zrozumiałe przy foliowym opakowaniu tak ciasno upchanym.  W smaku w miarę neutralne.

Racja armii australijskiej menu G - śniadanie

Racja armii australijskiej menu G – śniadanie

Marmolada cytrusowa zamknięta w tubce (chyba jedyna racja, w której widziałem takie opakowanie) jest naprawdę dobra – kwaskowata, odpowiednio słodka. Dodatkiem, przed którym miałem trochę obaw był ekstrakt drożdżowy – pasta, która jest spuścizną po Imperium Brytyjskim. W sklepach można kupić podobny produkt o nazwie Marmite lub Vegemite. To jest coś tak dziwnego i kontrowersyjnego, że albo się to lubi, albo nienawidzi. Kiedyś kupiłem Marmite i wylądowało w koszu. Tu jednak po kawałeczku przekonałem się do smaku i w efekcie zjadłem całe. Przypomina to nieco przyprawę Maggi (która też zawiera ekstrakt drożdżowy), ale nie jest tak słone.

Racja armii australijskiej menu G - krakersy

Racja armii australijskiej menu G – krakersy

Czekolada jest bardzo mało czekoladowa (kakao ok 20%) i nie przypadła mi do gustu. Kawa była przyzwoita, a ciastko bardzo oryginalne – miękkie, z kawałkami suszonych owoców i przyprawami w typie piernika. Niezbyt słodkie. Dość smaczne, ale miało jakiś gorzki posmak, może to sprawa starzenia.

Racja armii australijskiej menu G - obiad

Racja armii australijskiej menu G – obiad

obiad:

  • zupa grochowa z szynką
  • wołowina w sosie (250g)
  • baton zbożowy z morelami
  • cukierki Lifesavers
  • kawa
  • napój czekoladowy
Racja armii australijskiej menu G - obiad

Racja armii australijskiej menu G – obiad

Wszystkie elementy obiadu są wyprodukowane w Nowej Zelandii. Zupa jest lekko kremowa, na dnie znajdują się okruszki szynki, na górze grzanki. Jest to chyba najsmaczniejsza zupa w proszku jaką jadłem. Oczywiście jest to tylko zupa w proszku, ale nie zalatuje tak konserwantami i ma w miarę naturalny smak.

Racja armii australijskiej menu G - zupa grochowa

Racja armii australijskiej menu G – zupa grochowa

Danie główne – kawałki wołowiny, mięciutkie, nie mielone, w tłustym sosie – takim jak z długiego duszenia. Rewelacja ! Smakuje dosłownie jak domowe, nie potrzeba żadnego przyprawiania – taki uczciwy gulasz wołowy, najlepiej to jeść z krakersami lub chlebem

Racja armii australijskiej menu G - wołowina w sosie

Racja armii australijskiej menu G – wołowina w sosie

Baton zbożowy w wykonaniu nowozelandzkim to trochę inna koncepcja niż europejska lub amerykańska – rodzaj pełnoziarnistego ciastka z nadzieniem morelowym, całkiem smaczne. Kawa też zasługuje na pochwałę – ma goryczkę, brak dziwnych zapachów.

Racja armii australijskiej menu G - baton zbożowy

Racja armii australijskiej menu G – baton zbożowy

Najgorzej wypadł napój czekoladowy – trochę za słodki i trochę za mało mleczny – oraz cukierki – bardzo ładnie wyglądają, są trochę słodkie, ale jaki mają smak… ? Nie potrafię określić, nie są ani owocowe, ani cytrusowe… Istnieje ich wersja miętowa – prawdopodobnie smaczniejsza.

Racja armii australijskiej menu G - cukierki Lifesavers

Racja armii australijskiej menu G – cukierki Lifesavers

przekąski:

  • napój izotoniczny – tropikalny
  • suszona wołowina
  • cukierki czekoladowe
Racja armii australijskiej menu G - przekąski

Racja armii australijskiej menu G – przekąski

Racja armii australijskiej menu G - przekąski

Racja armii australijskiej menu G – przekąski

Ze względu na dużą ilość elementów zdecydowałem się dodać dodatkowy posiłek. Suszona wołowina mnie pozytywnie zaskoczyła – przede wszystkim dlatego, że była mielona i nie trzeba było sobie wyłamywać zębów, ani jej rozmiękczać. Smaczny był tez dodatek pieprzu, natomiast zaskakujące było to, że była… słodzona. Ten dodatek można było sobie darować.

Cukierki to typowe czekoladowe draże w stylu M&M, trochę już widać było po nich upływ czasu, ale dały się zjeść. Napój izotoniczny jest słodszy niż wersje europejskie, ale całkiem przyjemny. Ta torebka wystarczy na zrobienie litra napoju.

kolacja:

  • kurczak po włosku (250g)
  • krakersy słodkie
  • gruszki w syropie
  • past czekoladowa
  • ser topiony cheddar
  • keczup, sól, pieprz
  • guma do żucia cytrynowo-limonkowa
Racja armii australijskiej menu G - kolacja

Racja armii australijskiej menu G – kolacja

Słodkie krakersy są naprawdę dość słodkie, dobrze pasują z pastą czekoladową (australijską), ale trochę gorzej z cheddarem (też z Australii), który sam w sobie jest dobry.

Racja armii australijskiej menu G - kolacja

Racja armii australijskiej menu G – kolacja

Danie główne (Nowa Zelandia) jest wyśmienite – są kawałki pomidorów (29%), kurczaka (25%) i makaronu, doprawione ziołami włoskimi – pyszne ! Można trochę posolić i popieprzyć, ale niekoniecznie. Danie również jest zapakowane (tak jak wołowina) w torebkę, która ma rozkładane dno i może samodzielnie stać. Szkoda, że wszystkie racje tego nie stosują – proste i praktyczne.

Racja armii australijskiej menu G - kurczak po włosku

Racja armii australijskiej menu G – kurczak po włosku

Gruszki w syropie są smaczne, nie za miękkie, nie za twarde, nie są też zbyt słodkie. Przy okazji cheddara i gruszek wypróbowałem FREDa jako otwieracz – rewelacja! – bardzo ostry i otworzenie puszek zajęło kilkanaście sekund.

Racja armii australijskiej menu G - gruszki w syropie

Racja armii australijskiej menu G – gruszki w syropie

Na koniec spróbowałem gumy o smaku, który trudno u nas kupić – może niezbyt odświeżająca, ale całkiem smaczna – lekko kwaśna, nie za słodka.

Podsumowując – to jedna z ciekawszych racji, jakie miałem, zawiera bardzo dużo elementów, w tym ciekawych akcesoriów. Dania główne są wyjątkowo smaczne.

Recenzja wideo w jęz. angielskim:

 

Racja dostaje stopień

plutonowy

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 – kurczak z ryżem

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 to pierwsza racja tego typu, którą mam okazję degustować. W zasadzie jest to ten sam typ, co wcześniej testowany Meal Cold Weather , różni się opakowaniem. Racja jest bardzo lekka (poniżej 0,5 kg) – co jest wygodne przy długich patrolach. Główne danie jest liofilizowane – zazwyczaj tego typu potrawy mają trochę mniej konserwantów. Wszystkie elementy racji są wyprodukowane w USA.

Sama degustacja była dość ciekawa, jestem pozytywnie zaskoczony.

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5

zawartość:

  • kurczak z ryżem
  • smażone ziarna kukurydzy
  • ciastko owsiane w czekoladzie
  • baton owocowy – żurawinowo-malinowy

napoje i akcesoria:

  • kawa – Irish cream cappuccino
  • kawa rozpuszczalna
  • sos Tabasco
  • cukier
  • sól
  • zapałki
  • guma do żucia
  • chuteczka higieniczna
Racja armii USA Long Range Patrol menu 5

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5

danie główne

W racjach LRP i Cold Weather jest to danie liofilizowane, wymaga zalania gorącą wodą i odczekania 8 minut. Racja nie posiada przystawek, ale za to danie główne jest wielkie i dostarcza 650 kcal. Pierwsze wrażenie jest średnie – jest nieco mdłe, trochę przypomina w smaku rosół. Potem jednak ten smak staje się dośc przyjemny, troche takie niedorobione danie domowe. Dodałem także sosu Tabacso, który jest ostry i kwaśny jednocześnie i to zmieniło  potrawę w bardziej interesujące przeżycie.

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 - kurczak z ryżem

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 – kurczak z ryżem

dodatki i napoje

Smażona kukurydza, którą już spotkałem w racji jest całkiem dobra – tłustawa i solona, chrupka, czyli taki chipsy… Ciastko owsiane tym razem było chyba świeższe, czekolada miała smak bardziej czekoladowy.

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 - kukurydza smażona

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 – kukurydza smażona

Baton owocowo-zbożowy jest inny niż w polskich racjach – jest bardziej gumowy i większy, zawiera inny dodatek zbożowy – kukurydzę, zawiera też jabłka. W smaku jest dobry – wyraźnie owocowy, kwaskowy, czuć maliny. Można go po kawałku odgryzać i żuć w trakcie marszu.

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 - baton owocowo-zbożowy

Racja armii USA Long Range Patrol menu 5 – baton owocowo-zbożowy

Z napojów mamy kawę rozpuszczalną i zabielacz – po prostu standardowa kawa. Od jakiegoś czasu zacząłem robić kawy z racji z zabielaczem (którego normalnie nie znoszę) i cukrem (którego nie daję do kawy, ale tu neutralizuje posmak zabielacza) – taka kawa jest dużo bardziej jadalna. Drugim napojem jest Irish cream cappuccino – można ja pić na zimno i na gorąco. Ja zdecydowałem się na zimna wersję i mimo to przeżyłem pozytywne zaskoczenie – ma dużo mlecznego smaku i ślady tego „irlandzkiego” stylu.

Recenzja video w jęz. angielskim:

 

Racja dostaje stopień

starszy kapral

Restauracja Firlejka Poznań plac Kolegiacki 14/15 – menu jesienno-zimowe 2016

Restauracja Firlejka Poznań plac Kolegiacki 14/15 to miejsce, dokąd się wybierałem od jakiegoś czasu, nawet dostałem wcześniej zaproszenie, ale ciągle było mi nie po drodze. Teraz miałem okazję wziąć udział w kolacji degustacyjnej prezentującej nowe menu jesienno-zimowe. I mogę powiedzieć tyle – nie warto zwlekać 🙂 .

Właściciele restauracji to młoda para posiadająca pasję do gotowania i prowadzenia lokalu. Szef kuchni jest też młody, ale mający już fach w ręku. Wszystko to – wraz z odpowiednią lokalizacją w nastrojowej piwnicy przy placu Kolegiackim – daje podstawy do stworzenia ciekawego lokalu. Półka cenowa – średnia, można bez obawy się wybrać 🙂

Zaprezentowane menu nie opiera się na tradycyjnych daniach kuchni wielkopolskiej, ale stara się zachować charakterystyczne dla regionu smaki. Podczas kolacji degustacyjnej podano nam oczywiście mniejsze porcje, bo dań było 9…. Daniom towarzyszyły wina dobrane przez Łukasza Giżelskiego dobrze pasujące do charakteru poszczególnych potraw.

Zapraszam na relację.

Restauracja Firlejka Poznań - kolacja degustacyjna

Restauracja Firlejka Poznań – kolacja degustacyjna – szef kuchni Piotr Wiśniewski, właściciele – Anna i Grzegorz Gajek, Łukasz Giżelski – wina

Restauracja Firlejka Poznań

Restauracja Firlejka Poznań fot. Firlejka

Amuse bouche – Tatar z kaczki

Restauracja Firlejka Poznań - tatar z kaczki

Restauracja Firlejka Poznań – tatar z kaczki

Tatar z kaczki podany na łyżce, w pełni przyprawiony z ogórkiem kiszonym, żółtkiem przepiórczym, szalotką i marynowaną kurką. Tatar z kaczki nie jest często spotykaną potrawą w restauracjach, chyba go jadłem raz w życiu – miałem jakieś mdłe wspomnienia. Tu przeżyłem przyjemne zaskoczenie – świetnie, ostro przyprawiony nie ustępuje wołowemu, dobry na zaostrzenie apetytu, ładnie podany, „cieszy oko i gębę” 🙂

Przystawka zimna – carpaccio z marynowanej dyni

Restauracja Firlejka Poznań - carpaccio z dyni

Restauracja Firlejka Poznań – carpaccio z dyni

Dynia jest jedną z niewielu rzeczy, których nie lubię. Przeszkadza mi w niej ten słodko-mdły posmak. Zdarza mi sie trafić na potrawy, które na tyle od niego odbiegają, że mi smakują. Tak było w tym przypadku. Cieniutkie plasterki dyni są mocno octowe i dają świetny balans, do tego jest smaczny dressing winny i czarnuszka – to trzy główne składniki smaku. Ricotta jest małym wypełnieniem, a chips z jarmużu ładnie chrupie.

Przystawka ciepła – szyjki rakowe

Restauracja Firlejka Poznań - szyjki rakowe

Restauracja Firlejka Poznań – szyjki rakowe

To jest danie, z którego Firlejka jest znana. I słusznie. Biały sos śmietanowy jest intensywny, ma smak raków i lekko zaostrzony jest pomidorem koktajlowym (ale nie jest pomidorowy). Gdybym miał głosować na jedno danie z tego wieczoru to postawiłbym na tę pozycję. Podane z chlebem ziarnistym własnego wyrobu, podsmażonym na grzankę.

Zupa – krem z patisona

Restauracja Firlejka Poznań - krem z patisona

Restauracja Firlejka Poznań – krem z patisona

Ładnie podana – dekomponowana – z pomysłowym chrustem z łupin ziemniaka, którego ciekawą historię opowiedział Juliusz. Patison ma sam w sobie łagodny smak, ale ta zupa została odpowiednio doprawiona, z dodatkiem kwaśnej smietany i majeranku. To taki rodzaj zupy, którą można jeść bez końca i prosić o dolewkę. Chips niezbyt mi smakował, więc o dolewki prosiłbym bez tej ozdoby 😉

Ryba – polędwica z dorsza

Restauracja Firlejka Poznań - dorsz

Restauracja Firlejka Poznań – dorsz

Jak wiecie anatomicznie ryba nie ma polędwicy… ale taka moda nazewnicza… Pieczony kawałek dobrej jakości fileta dorszowego – z dużej sztuki. To chyba najdroższe danie w karcie, ale takie są ceny tego surowca. Ryba była upieczona, delikatnie doprawiona. Towarzyszył temu duszony szpinak dobrze się komponujący i pomidorek konfitowany (jak dla mnie bardziej dla koloru niż smaku). Całość była podlana zieloną salsą opartą na szczypiorku i grubo posiekanym czosnku – bardzo ostrą. W zasadzie cały delikatny smak ryby został przykryty. Ja bym wolał delikatniejszy sos, w stronę kwasku, ew. kopru, ale były przy stole osoby, którym odpowiadała ta ostrość.

Sorbet – cytrusowy z koperkiem

Restauracja Firlejka Poznań - sorbet cytrusowy z koperkiem

Restauracja Firlejka Poznań – sorbet cytrusowy z koperkiem

Ponieważ następnym daniem było mięso trzeba było przeczyścić kubki smakowe – otrzymaliśmy sorbet kwaskowy, ale z dodatkiem świeżego kopru. Takie skrzyżowanie zupy i deseru… 🙂 Mi to smakowało, zjadłem w całości, choć przy tym nieco się zamroziłem, porcja mogłaby być mniejsza.

Mięso – polędwiczka wieprzowa w glazurze rozmarynowej

Restauracja Firlejka Poznań - polędwiczka wieprzowa

Restauracja Firlejka Poznań – polędwiczka wieprzowa

Polędwiczka przygotowana metodą sous-vide, zrumieniona po bokach. Smakowała mi, ponieważ miała wyczuwalny, ale nie dominujący rozmaryn. Jak na przygotowywaną sous-vide to była tak na granicy twardości, jak dla mnie odrobinę za dużo temperatury dostała. Przystawką było fenomenalne puree ziemniaczne ze smalcem, skwarkami i szczypiorkiem. Całość była uzupełniona najdziwniejszym elementem tego dania – śliwką przygotowaną sous-vide z dodatkiem jałowca (ja go nie wyczułem). Z soku ze śliwki i sosu z polędwiczki stworzono dodatkowo gęsty sos. Śliwka (z gatunku dużych o mało intensywnym smaku śliwkowym) była zimna i miała mało smaku (na talerzu to po lewej stronie wyglądające jak pomidor), sam sos by wystarczył. Ja bym wolał to danie w ogóle bez elementu śliwkowego.

Deser – crumble z gruszką i serem lazur plus kogiel-mogiel

Restauracja Firlejka Poznań - crumble z gruszką i serem Lazur

Restauracja Firlejka Poznań – crumble z gruszką i serem Lazur

Bardzo ładnie podany deser, na ciepło. Pyszna kruszonka migdałowa, do tego gruszka i odrobina sera pleśniowego. Dla mnie tego sera mogłoby być więcej, nawet dużo więcej. Podawany do tego jest prawdziwy kogiel-mogiel – smak z dzieciństwa. Ja to zmieszałem z samym crumble – doskonała kombinacja.

Petit four – mus czekoladowy

Restauracja Firlejka Poznań - mus czekoladowy

Restauracja Firlejka Poznań – mus czekoladowy

Mus jest krótko mówiąc pyszny, chociaż szczerze mówiąc ledwo miałem siłę, żeby go zjeść. Do tego ładny, chrupiący chips czekoladowy z lawendą (mi się akurat nie trafiła) i jadalna ziemia orzechowa – też chrupiące uzupełnienie. Na temat żelu śliwkowego nie potrafię się wypowiedzieć, bo moje podniebienie go nie zapamiętało, może był zrobiony z tych samych niezbyt śliwkowych śliwek… Całość jest bardzo ładnie podana – tworzy trójwymiarową kompozycję.

Podsumowując

Ciekawy i ambitny lokal starający się utrzymac w lokalnych smakach. Życzę im wszystkiego najlepszego. Wszystkie potrawy były dopracowane i z pomysłem. Nieszczęśliwy nieco dobór surowca śliwkowego odbił się na paru daniach i jak na mój gust to szkoda delikatnej ryby kasować tak ostrą salsą. Ale wrócę do Firlejki, żeby spróbować jeszcze inych dań. Bez obawy przyszedł bym tam też z gośćmi, aby dać im spróbować polskich smaków. Całość w rozsądnych cenach, w dobrej lokalizacji. Miła obsługa.

Poniżej kilka zdjęć otrzymanych z Firlejki – tak wyglądają potrawy pełnowymiarowe z menu.

Restauracja Firlejka Poznań - polędwiczka wieprzowa

Restauracja Firlejka Poznań – polędwiczka wieprzowa (fot. Firlejka)

Restauracja Firlejka Poznań - tatar z kaczki

Restauracja Firlejka Poznań – tatar z kaczki – fot. Firlejka

Restauracja Firlejka Poznań - polędwiczka z dorsza

Restauracja Firlejka Poznań – polędwiczka z dorsza – fot. Firlejka

Restauracja Firlejka Poznań - mus czekoladowy

Restauracja Firlejka Poznań – mus czekoladowy fot. Firlejka

Restauracja Firlejka Poznań - menu jesienno zimowe 2016

Restauracja Firlejka Poznań – menu jesienno zimowe 2016

PS. a to właśnie jest firlejka – jakby ktoś nie wiedział (tak jak ja… 🙂 )

firlejka

firlejka

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej to zestaw 3 indywidualnych posiłków przeznaczonych do użycia podczas akcji Straży Pożarnej. Racje przeznaczone dla Straży są bardzo rzadkie na świecie (szczerze mówiąc nie słyszałem o innych poza polskimi i jest wiele głosów komentujących z różnych krajów, że żałują, że tego u nich nie ma). Są skonstruowane podobnie jak wojskowe S-R i S, ale nie są identyczne. Dostarcza jest ta sama firma Arpol, która produkuje racje wojskowe. Ponieważ nie potrzebują maskowania w terenie (a wręcz odwrotnie) zostały zapakowane w wyraziste, estetyczne torebki.

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej

śniadanie:

  • pieczywo chrupkie żytnie
  • dżem wiśniowy
  • konserwa tyrolska (wołowo-wieprzowa)
  • mielonka wieprzowa
  • baton owocowo-zbożowy żurawinowy
  • mleko zagęszczone słodzone
  • cukierek z witaminą C
  • kawa, herbata
  • cukier
  • guma do żucia
  • sól, pieprz
  • torebka na śmieci, chusteczka higieniczna
  • zestaw sztućców z serwetką
Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej - śniadanie

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej – śniadanie

Pieczywo chrupkie jest dobre i zdrowsze od pszennego. Ma małą wadę, że lekko klei się do zębów ze względu na swój skład, ale nie jest to uciążliwe. Data ważności pieczywa jest o rok dłuższa niż całej racji.

Mielonka wieprzowa (obie konserwy produkcji Sokołowa) jest grubo mielona, dośc tłusta. Dla mnie nieco zbyt mdła, można użyć załączonego pieprzu. Konserwa tyrolska jest dużo smaczniejsza, ma smak zaostrzony czosnkiem.

Dżem wiśniowy jest wysokosłodzony, ale ma wyraźny, owocowy smak. Baton owocowy jest tak smaczny jak w innych racjach – nie przesadnie słodki, po prostu skoncentrowany smak suszonych owoców.

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej - śniadanie

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej – śniadanie

obiad:

  • łopatka wieprzowa z ryżem i warzywami (400g)
  • pieczywo chrupkie
  • suchary specjalne
  • zupa pomidorowa instant
  • herbata
  • kawa
  • cukier
  • cukierek z witaminą C
  • guma do żucia

akcesoria

  • bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny (HotPack, UK) wraz z saszetką wody
  • chusteczka higieniczna
  • sztućce i serwetka
  • woreczek na śmieci
  • sól i pieprz
Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej - obiad

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej – obiad

Różnicą w stosunku do racji wojskowej jest tu obecność zupy w proszku (produkcji czeskiej). Zacznijmy zatem od niej. Zupa jest „czysta” tzn. bez makaronu czy innych dodatków, lekko gęsta (prawdopodobnie od jakiejś skrobi), ale całkiem jadalna, można jej trochę pomóc przyprawiając pieprzem.

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej - zupa pomidorowa

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej – zupa pomidorowa

Danie główne podgrzewa się 12 minut, podgrzewacz jest całkiem wydajny, nie ma natomiast kartonowej osłony, w której można by izolować wytwarzane ciepło. Włożyłem go do zewnętrznej torebki od racji, ale okazała się ona nieodporna na ciepło (trochę dziwne jak na strażacką… 🙂 ) i zaczęłą mięknąć, na wszelki wypadek wyjąłem.

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej - obiad

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej – obiad

W pierwszej chwili przestraszyłem się, że danie zawiera dużo tłuszczu, ale biała warstwa to była zestalona skrobia z ryżu. W składzie jest tylko trochę mięsa i warzyw – większość to ryż. Efektem tego jest mięsny, ale mdły smak. Danie bardzo zyskuje po dodaniu soli i pieprzu.

kolacja:

  • bogracz (400g)
  • pieczywo chrupkie
  • czekolada gorzka
  • cukierek z witaminą c
  • guma do żucia
  • kawa rozpuszczalna
  • herbata
  • cukier

akcesoria

  • bezpłomieniowy podgrzewacz chemiczny (HotPack, UK) wraz z saszetką wody
  • chusteczka higieniczna
  • sztućce i serwetka
  • woreczek na śmieci
  • sól i pieprz
Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej - kolacja

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej – kolacja

Danie kolacyjne jest z kolei okrojoną wersją militarną – nie ma przystawek w stylu pasztetu czy mielonki. Zaskakująco duża jest czekolada – wygląda na to, że te racje są wydawane w kompletach dziennych.

Bogracz, czyli „węgierska potrawa na gęsto” jest niby węgierskim daniem, ale jako takie nie występuje w tej kuchni. Bogracz to nazwa kociołka, w którym przygotowuje się rożne dania nad ogniem. Potrawa zawiera 29% wołowiny, ziemniaki, makaron łazanki i daje 467 kalorii. Jest to rodzaj rzadkiego gulaszu, ze sporymi kawałkami wołowiny, w miarę przyjemny w smaku, wymaga jednak dosolenia i pieprzu. A najlepiej jak dosypie się tam ostrej papryki albo kruszonego chilli tak jak ja to na końcu zrobiłem 🙂 . Można też pokruszyć do środka pieczywo – jedzenie będzie przyjemniejsze – chrupiące, bowiem i makaron i ziemniaki w środku są ugotowane na absolutnie miękko.

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej - bogracz

Racja żywnościowa Państwowej Straży Pożarnej – bogracz

a tego najlepiej dosypac do bograczu... :)

a tego najlepiej dosypać do bograczu… 🙂

Recenzje video w języku angielskim:

Racja nie dostanie stopnia wojskowego , bo jest cywilna :), poszczególne części też pochodzą z innych menu. Ogólnie oceniając jest na przyzwoitym poziomie, danie z ryżem jak dla mnie jest słabsze, natomiast paprykarz to jedne ze smaczniejszych, które w racjach próbowałem.

Restauracja The Time w Poznaniu – Młyńska 12 – relacja z otwarcia

Restauracja The Time w Poznaniu to nowe miejsce na mapie kulinarnej. Mieści się w nowym centrum biurowym an ulicy Młyńskiej 12. Słowo „nowym” nie jest do końca odpowiednie – to 130 letnia kamienica odrestaurowana z wyjątkowym pietyzmem i dbałością o szczegóły. Szefem kuchni jest Roman Kosmalski, za dobór win odpowiada firma Mielżyński. W lodówkach jest ponad 150 różnych win. Zapraszam do mojej relacji z otwarcia restauracji i całej posiadłości. Przepraszam za słabą jakość zdjęć – pora zmienić narzędzie…

Restauracja The Time w Poznaniu - Młyńska 12 - budynek

Restauracja The Time w Poznaniu – Młyńska 12 – budynek

Wnętrze, obsługa

Budynek robi duże wrażenie – moje pierwsze skojarzenie to było stare miasto w Wiedniu – podobny styl i jakość. Restauracja jest urządzona nowocześnie, sąsiaduje z patio, w otoczeniu drzew oliwkowych (nawet są na nich małe oliwki). Wewnątrz jest ładne, skoncentrowane światło. W całym pomieszczeniu nie jest zbyt jasno, ale nie trzeba się domyślać, co jest na talerzu. Nie muszę dodawać, że jest sterylnie czysto.

Restauracja The Time w Poznaniu - Młyńska 12

Restauracja The Time w Poznaniu – Młyńska 12 (fot. mlynska12.pl)

Kantyna w biurowcu Młyńska 12 w Poznaniu

Kantyna w biurowcu Młyńska 12 w Poznaniu (fot. mlynska12.pl)

Restauracja The Time w Poznaniu-patio

Restauracja The Time w Poznaniu-patio (fot. mlynska12.pl)

Trudno się wypowiedzieć na temat poziomu codziennej obsługi, ponieważ to była kolacja zamknięta, ale widać, że kelnerzy znają zasady  dobrego serwisu. Dania były podawane wszystkim gościom jednocześnie, sztućce donoszone w rękawiczkach (inaczej widać by było odciski palców).

Amouse bouche (czyli cieszygęba 🙂 )

Brioszka z suszonymi pomidorami, solone masło (wino: Deutz brut classic BV)

Restauracja The Time w Poznaniu - brioszka z suszonymi pomidorami

Restauracja The Time w Poznaniu – brioszka z suszonymi pomidorami

Bułka była bardzo świeża i miękka, pomidory bardzo lekko wyczuwalne w smaku, widoczne w kolorze, do tego regionalne francuskie masło Charentes-Poitou. Pyszna i prosta przystawka, masło nie nazbyt słone, miękkie, zaserwowane wino musujące wytrawne było świetnie dobrane jeśli chodzi o kwasowość, ostrość – dokładnie na tym poziomie jak sama przystawka.

Przystawka

Ravioli z krewetką i mięsem kraba, sos z cielęciny (wino: Villa Sparina Gavi di Gavi 2013)

Restauracja The Time w Poznaniu - ravioli z krewetką i mięsem kraba, sos z cielęciny

Restauracja The Time w Poznaniu – ravioli z krewetką i mięsem kraba, sos z cielęciny

Jeden, ale duży pieróg ze świetnie doprawionym mięsem krewetki i kraba, podbitym sosem z cielęciny. Rzadko się zdarza, żeby nie stracić delikatnego smaku tych owoców morza, a jednocześnie, żeby smak był wyraźny. Brawa dla szefa i świetnie dobranego wina.

Zupa

Consomme z ogonów wołowych z kluską i seler naciowy (wino: Sybilla Kuntz Mosel-Riesling kabinett 2013)

Restauracja The Time w Poznaniu - consomme z ogonów wołowychq

Restauracja The Time w Poznaniu – consomme z ogonów wołowych

Consomme było delikatne  jak na wołowinę, lekko słodkawe, ale smakowite. Sama „kluska” raczej neutralna, wino (choć znakomite) nieco zderzało się z tłustością bulionu – to znaczy te tłustość podkreślało. Lepiej było popić po zakończeniu dania.

Danie główne

Gładzica nadziewana krewetką, chilli, kasza gryczana prażona (wino: Velich To 2013)

Restauracja The Time w Poznaniu - gładzica nadziewana krewetką

Restauracja The Time w Poznaniu – gładzica nadziewana krewetką

Wyśmienita, świeża ryba w formie roladki, nadziana krewetką. Bardzo ciekawa, prażona, chrupka kasza gryczana – przyznaję, że takiego wynalazku jeszcze nie jadłem. Oprócz smaku dodaje daniu chrupiącej tekstury.

Sorbet – mango i limonka

Restauracja The Time w Poznaniu - sorbet mango i limonka

Restauracja The Time w Poznaniu – sorbet mango i limonka

Po rybie trzeba było posprzątać podniebienie przed daniem z wieprzowiny – niezbyt słodki sorbet (tylko słodycz mango) z pikantną nuta świetnie spełnił swoje zadanie.

Danie główne

Schab z młodej wieprzowiny, pieczony burak, puree jabłkowe, pieczony batat (wino: Les Obners de la Peira 2014)

Restauracja The Time w Poznaniu - schab z młodej wieprzowiny

Restauracja The Time w Poznaniu – schab z młodej wieprzowiny

Delikates – bardzo młody schab, ale z otoczką tłuszczu, mięciutki, soczysty. Z dodatków wyróżniał się pieczony batat i doskonale dobrane wino.

Niestety z powodów logistycznych nie dotrwałem do deseru, którym była zestaw: jeżyna, cytryna, migdał, śliwka, sorbet z kwasu razowego, ale jestem przekonany, że był wyśmienity.

Dania, które otrzymaliśmy były w porcjach degustacyjnych, w karcie porcje są większe.

Widziałem też kartę, która startuje w restauracji – jest naprawdę ciekawa, ceny ze średniej półki (za wyjątkiem przystawek, które są wyraźnie droższe) – warto będzie tam zajrzeć na pełnowymiarowe danie. Postaram się też wybrać do kantyny (czynnej tylko w porze lunchu) – z ciekawości wersji budżetowej tej kuchni.